Kilka lat wspólnych prób, występów, koncertowych emocji, wyjazdów, a wszystko to z wielkiej pasji do muzyki. Kiedy nasi znajomi jeszcze słodko spali, my rozpoczynałyśmy sobotę od rozgrzewki głosu, oni narzekali na fakt, że weekend się kończy, a my odliczałyśmy godziny do zajęć tanecznych.
Usłyszałam ostatnio zdanie, które dało mi do myślenia Marzenia mają datę ważności. Jeśli odkładasz ich realizację, to o ten kolejny dzień jesteś mniej szczęśliwy. W pierwszym momencie pomyślałam, racja, nie ma na co czekać, albo zrobię to teraz i tu albo nigdy.
Macie tak czasami, że zupełnie przez przypadek, pojawiacie się w jakimś miejscu i poznajecie osobę, z którą od razu łapiecie nić porozumienia i tematów do rozmów jest tak dużo, iż…
Jak zobaczyłam świąteczne ludziki, które zrobiła Ania, wróciły wspomnienia. 7 lat temu dostałam podobne, od dzieci, z wielkim sercem, w podziękowaniu za pomoc przy jednej z akcji charytatywnych.
Zakładając tego bloga powiedziałam sobie, że nie będzie tu miejsca na „ciuchy” „szmatki” „malowidła” czy „papki”. I trwałam przy tym postanowieniu wytrwale, choć bywały momenty, że już włączałam laptopa, by zapisać moje nowe zaskoczenia czy odkrycia.
Anię poznałam osobiście na jednym z warsztatów. Błyskotliwa, zaskakująca, bardzo kobieca, a przy tym zjednująca sobie ludzi. Już wtedy wiedziałam, że chcę napić się z nią kawy i pozagłębiać w tematy fotografii, na których zna się jak nikt inny. Teorii nie potrafię zweryfikować, ale czucie, mówienie i efekty jej działań, mówią same za siebie.
Chciałabym Wam dzisiaj przedstawić Agnieszkę, która jest w gronie młodych kreatywnych osób, które w maju będą miały swoje 5 minut, by zaprezentować swój projekt, w mekkce młodych przedsiębiorców, w Dolinie Krzemowej. Bardzo mocno jej kibicuje i trzymam kciuki, a Was zapraszam na kawę z Agnieszką Nazaruk.
O tym, że kawa to mój ulubiony napój, już wiecie. Codziennie przed pracą lub w przerwie pomiędzy jednym projektem a drugim, delektuje się kawą i czytam inspirujące teksty. To taki…
Dzień Kobiet to dla jednych długo oczekiwany dzień, dla innych – dzień jak co dzień. I trudno się dziwić, bo przecież każdy dzień jest dobry, by ofiarować kobiecie kwiaty czy zaprosić ją na pyszną kolację. Mam wrażenie, że w pędzie życia jaki nas otacza, ten dzień zyskuje na wartości.
Tak sobie myślę, że warto zatrzymać się na chwilę i znaleźć odpowiedź na jedno pytanie, fundamentalne: co daje mi szczęście, co sprawia, że wstaje rano z uśmiechem na twarzy i czuję, że życie ma sens? Odpowiedź często nie jest prosta, wymaga odwagi, wytrwałości poszukiwania.
Jestem jedną z tych osób, które mają 100% zdolności muzycznych i 0% zdolności plastycznych. Dzięki temu od czasu jak zaczęłam chodzić i wydobywać z siebie dźwięki – tańczyłam i śpiewałam. I dokładnie z tego samego powodu każde polecenie: na zadanie domowe narysujcie wybraną postać z książki, wywoływało we mnie przerażenie.
Parafrazując słowa znanej piosenki, można powiedzieć: „ Pisać każdy może, trochę lepiej, lub trochę gorzej, ale nie o to chodzi, jak co komu wychodzi”. Ale czy rzeczywiście tak jest? Czy…
